Dokąd biegnie ta napisana sarna przez napisany las? / Czy z napisanej wody pić, / która jej pyszczek odbije jak kalka? / Dlaczego łeb podnosi, czy coś słyszy? / Na pożyczonych z prawdy czterech nóżkach wsparta / spod moich palców uchem strzyże”.

I co? Ile osób jej nie poznało, ile z nich nie będzie wspominać tej postaci drobnej, ciepłego uśmiechu, papierosowego nałogu, ciętego dowcipu, ilu przyjaciół i znajomych nie będzie powtarzać niezliczonych anegdot (Zapytana kiedyś, dlaczego tak mało publikuje wierszy, odpowiedziała: – Mam w domu kosz.), to i tak wspomnienia zginą, obrazy się zatrą. Ilu by wad i grzechów nie miała, to już nie tutaj jej będzie pamiętane. A wersy pozostaną.

„Nic bardziej zwierzęcego / niż czyste sumienie / na trzeciej planecie Słońca”.

I co? Ile razy nie powtarzaliby tego wiersza o kocie, ile razy go nie zbanalizują, nie rozmemłają pensjonarki, recytatorzy i wielbiciele czworonogów, to i tak te wersy siłę będą miały.

„Ktoś tutaj był i był, / a potem nagle zniknął / i uporczywie go nie ma”.

I co? I choćby kilka okropnych wierszy jej tomiki psuło, zaangażowanych i na temat, jak choćby ten na cześć ofiar zamachów na WTC, to jednak inne, groźne wersy pozostaną. Szaleństwo, nieszczęścia wojny, fanatyzm zamknęła w słowa jak nikt.

„Spójrzcie, jaka wciąż sprawna, / jak dobrze się trzyma / w naszym stuleciu nienawiść. / Jak lekko bierze wysokie przeszkody. / Jakie to łatwe dla niej
– skoczyć, dopaść...”.

„Bomba wybuchnie w barze trzynasta dwadzieścia. / Teraz mamy dopiero trzynastą szesnaście. / Niektórzy zdążą jeszcze wejść. / Niektórzy wyjść”.

„Jacyś ludzie w ucieczce przed jakimiś ludźmi. / W jakimś kraju pod słońcem / I niektórymi chmurami. / Zostawiają za sobą jakieś swoje wszystko, / Obsiane pola, jakieś kury, psy,  / Lusterka, w których właśnie przegląda się ogień. / Mają na plecach dzbanki i tobołki, / Im bardziej puste, tym z dnia na dzień cięższe.

I co? W jakich akademiach by jej teraz nie używali, jakich ponurych pomników nie stawiali, jakich bufonad nie urządzali, jakich wojen nie wszczynali nad jej grobem, to chociaż te limeryki zostaną, żeby miarę rzeczy znać. 

„Pewien baca w kurnej chacie / z owieczką żył w konkubinacie. / Ta beczy: – Ja to nawet lubię, / ale czy myśli pan o ślubie? / Bo jeśli nie, poskarżę tacie".

„Jawnogrzesznica z miasta Kłaj / W swoim zawodzie była "naj". / Ale to zależało, / Czy jej się chciało, czy nie chciało – / Taki już miała obyczaj”.

„For poetry makes nothing happen” – „Nic nie zdarza się za sprawą poezji”
– pisał Auden. A potem dodawał: „Ona po prostu płynie na południe, mijając zagrody izolacji, krzątanin i trosk, zgiełk miast, w które wierzymy i w których konamy...”

Sebastian Równy