A z tym dowcipem to było u mnie cieniutko w tym roku, oj cieniutko. Ale też drwić z pewnych rzeczy już po prostu się nie da.

Okropny był ten rok, moim zdaniem. Mam wrażenie domykania się systemu.

W telewizji jedynie słuszni aktorzy i dziennikarze, w gazetach jedynie słuszne idee, w rządzie jedynie słuszni ministrowie. A jak coś jest nie po linii, nie jest poprawne (politycznie!), to się tego w telewizji nie pokazuje.
Czyli tego nie ma.

A jak jakaś ogólnopolska gazetka prezentuje nie te myśli co trzeba, to zaraz znajdzie się jedynie słuszny kupiec i on już z (teraz już własnej) gazetki nieprawe (właściwie – nielewe) myśli wyruguje...

Nadzieja taka, że jakieś przesilenie musi w końcu nastąpić, że świat zbudowany na długach i kłamstwie politycznej poprawności utrzymać się długo nie może...

No i widzą Państwo? Znowu zaczynam smęcić. A właśnie w ostatnim w tym roku felietonie chciałem coś tak zgodnie z kanonem: złośliwie, z zawadiackim uśmiechem...

Z drugiej strony czuję się troszkę usprawiedliwiony, bo na niejaką kąśliwość zdobyłem się w podsumowaniu Anno Domini 2011 (na kolejnych stronach). Więc chyba wystarczy ironii na jeden numer gazety. A tutaj ot, coś ku pokrzepieniu serc. I żołądków. Czas akuratny, bo jeszcze dziś, jutro można to i owo na święta upichcić. I przypomnieć sobie o bogactwie staropolskiej kuchni. Przypomnieć, bo PRL gruntownie i zdaje się dość skutecznie wymazywał z pamięci Polaków wszystko, z czego mogliby być już nie mówię dumni, ale choć zadowoleni.

Sam jestem pełen podziwu dla - wbrew pozorom - prostej, a przy tym niezwykle efektywnej smakowo kuchni francuskiej. Uwielbiam chińszczyznę, tajszczyznę... - w sumie to ich nie rozróżniam, ale te wspaniałe mieszanki mięsno–warzywne, z pikantnymi i obłędnie pachnącymi przyprawami mógłbym jeść codziennie.
Ale drażni mnie, kiedy ktoś mówi, że ta nasza polska (w domyśle - prowincjonalna) kuchnia to jest taka byle jaka, ciężka, tłusta i w ogóle mało oryginalna. Ignorancja w ogóle jest drażniąca. A z ignorancji najwyraźniej wynika to idiotyczne zapatrzenie w innych, bardziej oryginalnych.

Czy szczupak w szafranie, śledzie imbirowe w orzechach, lin w czerwonej kapuście to są pomysły prymitywne? A przecież to przepisy naszych prababek, zresztą ciągle istniejące. Można skorzystać.
Czy rolada z sandacza, szczupak nadziewany kaszą, pasztet z suszonych borowików nie powinny wzruszyć każdego smakosza? A to przecież nasze.

Co mi pozostaje przed świętami? Zaproponować Polakom, którzy nie lubią - bo nie znają - Polski na przykład wigilijne śledzie marynowane. Trzeba je wymoczyć, przekroić, zawinąć w rulonik, ułożyć w głębokim półmisku. Suszone morele zalać gorącą wodą, pokroić w paski. Śliwki dusić z winem pod przykryciem, potem utrzeć z miodem, sokiem i otartą skórką z cytryny oraz oliwą. Pomieszać to z morelami, posiekanymi migdałami, polać śledzie, przykryć i odstawić...

Nie pasuje? To może łosoś w cebulowym sosie? Cebulę trzeba na maśle zeszklić, potem dolać białe wino i dusić. Dzwonka łososia, uprzednio natarte solą i skropione sokiem z cytryny, ułożyć w żaroodpornym półmisku, polać masłem i winem i dusić również. Uduszoną cebulę trzeba przecedzić przez sito, doprawić, dodać do niej trochę rozrobionej w wodzie mąki ziemniaczanej. Tym sosem polać rybę i do piekarnika na parę minut...

Mam nadzieję, że będzie smakowało. Życzę Państwu smacznego na święta i radości na cały nadchodzący rok. Oby mnie i Państwa uczynił optymistami.

Sebastian Równy