Ostatnio zawitałem do miejskiej biblioteki, a tam leżało bodaj z sześć tytułów. Ogólnie naliczyłem już w naszym mieście osiem gazet czarno-białych i trzy pisma kolorowe na kredowym papierze – wszystko gratis.

Oczywiście nikogo nie muszę przekonywać, że „7 Dni” jest z nich wszystkich najlepsze. Nie w tym jednak rzecz.

Po przejrzeniu tych gazet widać od razu, że większość z nich zawiera na swoich łamach nawet nie dziennikarską, a PR-owska papkę. Papkę, która przelewa się przez czasopisma i internetowe portale - wszędzie o tym samym i tak samo. Tak samo płytko, byle jak i szybko.

Aż trudno uwierzyć, jak w ciągu ostatnich dziesięciu lat zmieniło się dziennikarstwo w prasie lokalnej.
Z tej perspektywy swoją pracę w nieistniejącym już „Sowie Ludu” wspominam z rozrzewnieniem. A przecież nie było to jakieś wybitne czasopismo. Ot, po prostu przyzwoicie robiona gazeta. Gazeta, w której co tydzień były felietony i reportaże, w której zamieszczano codziennie krótkie wywiady, która wysyłała dziennikarzy w region.

Pamiętam jak – jako dziennikarski świeżak – obserwowałem sesję rady pewnej podradomskiej gminy, na której miano przegłosować likwidację szkoły podstawowej – ludzie o mało wtedy wójta nie pobili. Albo jak brodziłem w śniegu po jakiejś zapomnianej przez Boga wioseczce, gdzie mieszkańcy walczyli o przetrwanie sklepu spożywczego. Bezcenne wyjazdy.

Dziś w gazetach wiadomości z regionu to powielane autoreklamy poszczególnych starostw i gmin. Rąsia, buźka, klapa, goździk... Budują szkołę, wręczyli medale, dostali nagrodę, zrobili patriotyczny wieczorek... Bla, bla, bla.

No bo która redakcja wyśle dziś dziennikarza choć na jeden dzień, by łaził po jakiejś gminie i wypytywał mieszkańców jak się im żyje, albo kto robi w urzędzie przekręty? Przypominam: „Słowo”, które dziennikarzy w region wysyłało – padło.

Się nie opłaca. Jeżeli już, to w teren rusza przedstawiciel handlowy gazety, żeby z danym wójtem podpisać umowę reklamową. Może ten przedstawiciel przy okazji zrobić wójtowi zdjęcie – żeby ładnie było. Rąsia, buźka, klapa, goździk...

Cotygodniowego felietonu broni jeszcze w Radomiu – oprócz naszej gazety - jeden tytuł. Reportaż upadł zupełnie. A to przecież on świadczy o jakości mediów. Ale znów – jaką gazetę stać na wysłanie dziennikarza choć na jeden dzień, żeby zebrał materiały i napisał coś ponad jedną stronę tekstu? Dziennikarz to dzisiaj nie jest dziennikarz tylko tzw. pracownik mediów – ma rąbać artykuły o tym jak wybiela się plamy z wina i jak dojechać na koncert Dody – najlepiej kilkanaście dziennie.  

Twierdzenie, że ludzie nie czytają dłuższych tekstów przyjmowane jest dziś jako dogmat. Rzeczywiście, kiedy analizuję ze studentami artykuły prasowe, młodzież często na ich długość narzeka. Sam czasami jestem zniechęcony zbyt sążnistymi tekstami. Jednak kiedy ostatnio drukowaliśmy na całą kolumnę wspomnienie o profesorze Włodzimierzu Sedlaku, pochwał czytelników zebraliśmy jak mało kiedy.
W mediach ogólnopolskich krajobraz się domknął – dominują lewicujące, „europejskie”, politycznie poprawnie media, skupione na pochwałach wobec jedynie słusznego premiera, złączone strachem wobec groźby faszyzmu czy kaczyzmu (tak, tak, ponoć taka istnieje). Z drugiej strony kilka prawicowych i krytycznych wobec władzy tytułów władza właśnie rozmontowuje, inne same spychają się w mało smaczne ekstrema.
Tym bardziej boli  upadek mediów regionalnych. Mogły być forum, na którym ktokolwiek jeszcze upomni się o - ciągle istniejącą - Polskę B. Kuźnią reporterskich talentów. Szkołą lokalnych demokracji.

Są nośnikiem taniej reklamy. Szkoda.

Sebastian Równy