Tyle tylko, że wieczorem 13 grudnia załapałem się na telewizyjny program „Kolęda - Nocka 30 lat później”, czyli uwspółcześnioną wersję musicalu Ernesta Brylla i Wojciecha Trzcińskiego. I dobrze. Uznałem, że wysłuchanie, jak Krystyna Prońko śpiewa „Psalm stojących w kolejce” jest akuratnym sposobem na wspomnienie ludzi, których generał i jego banda skazali na cierpienie, śmierć, a w najlepszym razie na upodlenie życia w PRL-u.

„Za czym kolejka ta stoi? / - Po szarość, po szarość, po szarość... / Na co w kolejce tej czekasz? / - Na starość, na starość, na starość... / Co kupisz, gdy dojdziesz? / - Zmęczenie, zmęczenie, zmęczenie... / Co przyniesiesz do domu?/

Kamienne zwątpienie, zwątpienie...” – swoją drogą ta piosenka śpiewana dziś, jakoś się nie dezaktualizuje. Przerażające. 

Cały czas pozostaje więc (tylko?) nadzieja: „... Bądź jak kamień, stój, wytrzymaj/ Kiedyś te kamienie drgną/ I polecą jak lawina przez noc / Przez noc... /Przez noc...”.

Ale żeby tak refleksyjnie nie było, obejrzałem też „Tomasza Lisa na żywo”. Lisa oglądam – przyznaję – z jakąś masochistyczną przyjemnością, trochę też dlatego, że jego program jest świetnym materiałem poglądowym do rozmów ze studentami na temat polskich mediów i polityków. Na temat manipulacji. Tym razem też się nie zawiodłem. 

Lis zaprosił do rozmowy o stanie wojennym Mariusza Kamińskiego (PiS), który rzucił – jak się okazało śmiałą - tezę, że zbrodnie przeciwko narodowi i ludzkości należy karać, żeby było to ostrzeżeniem dla każdego dyktatora, który ośmieli się zastosować przemoc w życiu publicznym.

Andrzej Rozenek (dawnej dziennikarz „Nie”, obecnie poseł od Palikota) odpowiedział na to powalającym argumentem: - Bo wy (czyli PiS) wszystkich nienawidzicie!

Zachwyciła mnie żelazna logika tej riposty, z siłą cepa urywająca wszelkie wątpliwości.

W dyskusji jako adwersarz Kamińskiego brał też udział Włodzimierz Czarzasty (SLD). Zgodnie z lewicowym szablonem nie omieszkał przypomnieć, że połowa Polaków uważa generała za zbawcę. Zapomniał wprawdzie dodać, że dokumenty świadczą o tym, iż Rosjanie w 1981 roku interweniować nie zamierzali, ba, wręcz odmówili prośbie (!) Wojciecha Jaruzelskiego o interwencję w Polsce. Ale to tylko szczegół. Ogólnie Czarzasty szacunek budzi. Te jego sprytne zejścia z linii strzału, unikanie tematu, subtelnie tkane sylogizmy, niepostrzeżenie rzucane tautologie... Ta stara, komunistyczna i w sumie dobra szkoła (wymagająca przynajmniej inteligencji) to już dziś przeszłość. 

To członek palikociarni pokazał, jak się dziś dyskutuje. W łeb i po sprawie. Oto na naszych oczach rodzi się nowa dialektyka. 

Kiedy Kamiński zauważył, że Żydzi do dziś ścigają i stawiają przed sądem hitlerowców, Rozenek święcie oburzył się, że Kamiński porównuje stan wojenny z Holocaustem. Co za chwilę nie przeszkodziło mu porównać reżimu Jaruzelskiego do... dwuletnich rządów Kaczyńskiego.

Ten nowy język, który niczego się nie boi, nie liczy się z niczym, a szczególnie z logiką i prawdą, stawać się będzie powoli oficjalną normą. Tak myślę. Ale ja jestem pesymistą.

Więc dla podobnych do mnie czarnowidzów, jak zacząłem, tak skończę Ernestem Bryllem. Na pocieszenie:
„Wszyscy coście dziś biedni / Wy co jecie chleb powszedni/ Pójdźcie za naszą gwiazdą/ Pójdźcie w jasności jasność.

Ci co gorzko płaczecie/ Ci co drogi nie wiecie/ Pójdźcie za naszą gwiazdą/ Pójdźcie w jasności jasność.
Ci co jesteście sami/ Od bólu obłąkani/ Pójdźcie za naszą gwiazdą/

Pójdźcie w jasności jasność.[...]

I maleńcy nieważni/ I żyjący w bojaźni/ Pójdźcie za naszą gwiazdą/ Pójdźcie w jasności jasność.
Niech to światło ogromne/ Stanie się naszym domem/ Niech w promieniach tej gwiazdy/ Ręce ogrzeje każdy”.

Sebastian Równy